نمیدونم چی شد ، یه اتفاقی افتاد و من کلا عوض شدم.یه جورایی خودمو با قانون های طبیعت تطبیق دادم انگار؛اون حس شاعرانه و سوز اون آتیش تو یه جاهایی از جنس عمق بدنم از بین رفته.هنوزم میدونم تهش هیچی نمیشه

جگرتون یه قرون نمی ارزه

بعد انتظار دارین باهاتون خوب رفتار کنم؟!

لحظه به لحظه ی شب را

بوی کاغذ استشمام کردم

تک تک سینوس هایم باز شدند

و با صدای اول گنجشک صبحگاهی از روی کتاب پریدم

بیشتر اوقات فکر میکنم ، فقط

برای خودم دوختم و بریدم

تنهایی آن قدر هم ترسناک نبود...

51 هرتز!